14/08/07
Mapas de poemas

Pero seguía con la movida de las conexiones, seguía pensando en eso. Así que empecé con una idea visual, cartográfica, y le puse como título Mapas de poemas. Todavía está muy verde y voy averiguando maneras de hacer mapas para los poemas, o aspectos de ellos (de nuevo las resonancias en la mente del lector son mucho más poderosas), que me sirvan para hacer algo relacionado con el funcionamiento del poema, pero también algo nuevo. (Si digo “algo nuevo”, me refiero a nuevo para mí; lejos de mi intención imponer novedades al mundo. Benjamin me ha ayudado también a sospechar de lo nuevo, “lo nuevo es siempre lo mismo”, escribió.) (Más documentación artística sobre cómo funciona el sistema banal-adormecedor de “lo nuevo” se puede encontrar en las novelas de Philip K. Dick.)
Por ahora, la serie de los mapas se llama Líneas de fuga, y ya colgué uno aquí hace días. Ahora cuelgo un par más, pero confieso que no sé a donde conducen.

la metáfora pone en fuga una palabra por medio de otra, en varias direcciones, quitándole al lenguaje esa linearidad que lo domestica. (El eufemismo, en realidad, es una domesticación de la metáfora, una manera de encerrar al lenguaje y, por ende, las interpretaciones del mundo que permite.)
Como decía, no sé a qué conducirán estas líneas de fuga; pero eso es lo divertido, ¿no?

ago 17, 08:39
Dun modo ou doutro sempre te apañas para facer arte en negro sobre branco ou branco sobre negro.
Un enorme abrazo
ago 17, 09:10
¡Es verdad! No lo había pensado. Además, aunque el fondo fuera rojo, o de cualquier otro color sólido, la idea sería la misma. El problema con las combinaciones de colores es que siempre me parecen demasiado evidentes en sus sentidos. Por eso no las uso. Imagínate que se me va la olla y pongo un fondo rojo con líneas amarillas. Demasiado enfático en una sola dirección.
abrazos
ago 17, 09:19
Claro! Coas palabras sempre parece que hai máis opcións e que disimulan máis. Ás veces a cuestión está simplemente en aumentar o volume do feixe e listo. Mais coas cores, polo menos para os simples afeccionados, as posibilidades sempre semellan máis limitadas tanto cualitativa como cuantitativamente. É posíbel pintar, debuxar en branco e negro mais creo que non é o que ti estás a facer. Os teus mapas seguen a ser poemas, algo así como textos de tipografía cromaticamente enriquecida. He!
ago 17, 09:27
Algo máis. Eu tamén levo tempo dándolle voltas a como facer para utilizar os recursos que a Rede e o soporte electrónico poden fornecer á poesía ou á súa representación. Desbotei hai tempo as hiperligazóns polos motivos que apuntas. Creo que só valería para alguén disposto a escribir un só poema en forma de labirinto infinito (tal vez toda obra poética sexa así mais eu non podería asumir ese grao de consciencia do traballo porque me comería o resto da vida) Eu ando a experimentar coas imaxes que se revelan ao pasar o cursor sobre o texto. Desde logo é máis limitado pero tamén ten mellor control.
ago 17, 10:28
Oye, gracias por ponerme el cerebro en marcha esta mañana. (En Buenos Aires son 5 horas menos). Te respondo en un nuevo post.
¿Se armará una conversación interesante entre el Levantador y el Paseante, o seguimos aquí?
ago 18, 20:34
Ía responder aquí mais como vou comentando a cada un dos teus parágrafos, case vai ser mellor artellar a conversa de Paseante a Levantador.